«

»

okt 25

Bericht afdrukken

Vossen en postduiven in de Kastenjestraat

Het vrije leven is binnenkort voorbij voor de duifjes. Ze gaan achter slot en grendel. Bij Eef Eikenaar aan de Kastanjestraat vliegen ze dit weekend voor het laatst uit. “In het hok zitten ze veilig,” legt Eikenaar uit. “Niet zozeer voor de kou, maar vooral voor de rovers zoals haviken en sperwers. Een vriend van me heeft al 68 duiven verloren. Ze bouwen alle natuur vol en dan komen die dieren naar de stad. Ik heb hier zelfs vossen in de straat zien lopen.”

Eef Eikenaar is al veertig jaar duivenmelker en actief lid van De Luchtbode, de postduivenvereniging aan de Ruusbroecstraat. Hij maakt zich niet alleen zorgen om de toenemende roofdieren in de wijk, maar ook over het voortbestaan van de postduivenvereniging. “Je begon vroeger als kind met een klein hokkie achter ’t huis. Dat timmerde je van sinaasappelkistjes in elkaar. Maar dat kan niet meer. Duivenhokken moeten nu aan verschillende regels voldoen en een kaal hok kost al gauw 3000 euro. Dan heb je het nog niet over alles wat erop en erin moet. Vroeger was de duivensport voor de ‘kleine’ jongens, maar tegenwoordig voor de rijke jongens.”

Hier staat voor duizenden euro’s

Met de aankoop van een hok ben je er nog niet. Wanneer een duivenmelker zijn duiven in wedstrijden mee laat vliegen, moet er een elektronische klok zijn met antenne op het duivenhok. Zo’n klok kost rond de 1500 euro. Was het vlieggeld vroeger een dubbeltje per duif, tegenwoordig ligt het vlieggeld tussen de € 1, 25 en € 5,= per duif.  De duivensport is duur en arbeidsintensief. “Je moet iedere dag je vogels voeren en met mooi weer laten vliegen. Je bent druk met trainen en het wedstrijdvliegen gebeurt allemaal in de zomer,” verduidelijkt Eikenaar de dalende belangstelling. “Tegenwoordig gaat iedereen in de zomer met vakantie.”

Eef Eikenaar met één van de vele gewonnen prijzen

De Luchtbode werd in 1912 opgericht en bestaat dit jaar dus honderd jaar. Een oude vereniging met langdurige geschiedenis in de wijk. Het huidige verenigingsgebouw staat niet ver van de oorspronkelijke plek, maar van grote ledenaantallen is geen sprake meer. “We hebben nog drieëndertig leden. Het is een voordeel dat het gebouw van onszelf is,” verklaart Eikenaar, “maar de grond is niet van ons, dus we kunnen het niet verkopen.  En het onderhoud kost veel geld. We kunnen wel wat verdienen aan andere activiteiten die er in ons gebouw plaats vinden, maar er komen weer grote uitgaven aan. Twee jaar geleden hebben we de buitenkant opgeknapt. Drie dagen later zat alles weer onder de graffiti. Nu willen we een speciale verflaag aanbrengen.”

Het hekwerk moet spuiters en slikkers buiten de deur houden

De drieëndertig leden die de vereniging telt zijn duivenmelkers met het hart op de juiste plaats. Afgelopen zaterdag tijdens het grote jubileumfeest hebben sportvrienden uit het uitgebreide netwerk van leden als Eef Eikenaar,  duiven aangeboden voor de verkoop. De opbrengst van die verkoop bedroeg maar liefst €1.280,=. Van dat bedrag heeft de vereniging €640,= aan de Nierstichting aangeboden en de andere helft in de onderhoudspot gestopt.  Binnenkort wordt er op de bestuursvergadering een beslissing genomen waar de onderhoudspot aan besteed gaat worden.  Met de duiven in het hok misschien wel de juiste tijd voor de winterschilder.

Tijdens de winterstop gaan de doffers en duivinnen uit elkaar

Permanente koppeling naar dit artikel: http://www.diezerpoorter.nl/2012/10/25/vossen-en-postduiven-in-de-kastenjestraat/4793/