jan 05

Een dagje op stap met topdrummer Henk Zomer

Henk Zomer TnHij behoort tot de top van Neerlands jazzdrummers en woont en geeft les midden in onze wijk. We hebben het over Henk Zomer. Hij speelde met groten der aarde als trompettist Chet Baker en saxofonist Ernie Wilkins. Hij werkte met Herman van Veen, speelde met gitarist Jan Akkerman, fluitist Chris Hinze en saxofonist Benjamin Herman. In het Zwolse café De Heetebrij organiseerde Zomer 15 jaar achtereen maandelijkse jazzconcerten. Topmuzikanten uit de Nederlandse jazz scene stonden er op het podium. Helaas merkten velen in Zwolle niet altijd hoe groot die namen waren. Hoe bijzonder het eigenlijk is, dat ze helemaal naar onze stad kwamen om met Henk te spelen. Want wie interesseert zich in Zwolle nou eigenlijk voor jazz? Om te kunnen spelen en zijn passie te kunnen najagen moet Zomer het vooral hebben van schnabbels buiten de stad. Hoe ziet een dagje in het leven van een gepassioneerde muzikant er uit? Deze vraag stelde Joke, verslaggeefster van de Diezerpoorter, zich. Ze reisde met de drummer mee om een concert in Amsterdam bij te wonen.

Om twaalf uur ’s middag sta ik bij Zomer op de stoep. De deur wordt opengedaan door een tijdelijke huisgenoot. Henk staat nog onder de douche. Even geduld a.u.b. Even later staat een frisse, grote, blonde man in de kamer. “Wil je ook wat eten?” vraagt hij – zoals gewoonlijk – aan zijn visite. Henk is net zo’n gepassioneerd kok als drummer. Iedereen kan altijd bij hem komen eten. Hij schraapt gewoon de restjes bij elkaar en weet er telkens een overheerlijke maaltijd van te maken. De Aziatische keuken is zijn favoriet. Je moet hem niet haasten. Dan gooit hij zijn kont tegen te krib. Maar als je geduld hebt, dan heb je laat op de avond een fantastisch diner.

Windkracht 10
Neuriënd verdwijnt Henk in de keuken. Hij kookt eitjes, smeert donkerbruine boterhammen met roomboter, belegt ze met dikke plakken tomaat, peper, zout, een blaadje basilicum en daar bovenop een toefje mayonaise. Klaar is Kees. Henk lijkt geen haast te hebben.
“We moeten weg” zei ik, “We kunnen geen risico nemen, want het gaat nog harder stormen. Er is windkracht 10 voorspeld.” “We komen echt wel op tijd. We zijn er met een goed uur”, sust Henk. “Eens even denken. Wat heb ik allemaal nodig? Mijn drumstokken liggen al in de auto, mijn papieren, sleutels, bekkens… de rest ligt in de schuur.” Henk legt alles bij elkaar, pakt een banaan van de fruitschaal en maakt dan eindelijk aanstalten te gaan.
Het laadruim van de witte Citroën BX Break ligt even later vol met tassen. “Wat een toestand”, mompel ik, “Had je niet een ander vak kunnen kiezen? Tjonge, wat moet jij een boel meeslepen!” Henk haalt zijn schouders op en fluit tussen zijn tanden.

Eerst wordt er nog een shagje gedraaid. Henk steekt hem aan, draait het autoraampje op een kier, zet de blazer aan en zoekt een goede radiozender op. Dan pas kunnen we weg. We zijn snel bij de A28. Als de stoplichten op groen springen geeft Henk vol gas, passeert in vliegende vaart een rijtje auto’s en begeeft zich op de snelweg. “Zo”, zegt hij tevreden met één hand aan het stuur. Vooral rijdend op de linkerbaan snorren we richting Amsterdam. Bij Harderwijk besluit Henk ineens: “We gaan door de polder.” Hij geeft een ruk aan het stuur en verlaat de A28. Via Almere rijden we naar Amsterdam.
Ik krijg halverwege de route Henks iPhone in handen gedrukt. “Zoek even op… De Doffer, Runweg, Amsterdam.”

Behoorlijke tocht
Eetcafé De Doffer ligt in een zijstraat tussen de Prinsengracht en Keizersgracht. Om een uur of half drie staan we voor de deur. Auto op de stoep, spullen er uit. “We zetten even de auto weg”, zegt Henk tegen een barmedewerker. De twee mannen overleggen wat de beste plek is om te parkeren. De barman wijst een – voor Amsterdamse begrippen – vrij goedkope parkeerplaats aan. Maar die kost toch nog acht Euro. Voor Henk is dat geen optie. Zo breed heeft hij het niet! “We gaan naar Amsterdam Noord”, zegt hij resoluut, “Daar is het parkeren gratis.” Maar het is ook een behoorlijke tocht, blijkt later.
Gitarist Maarten van der Grinten sms’t Henk. Hij staat binnen Amsterdam in de file. In Amsterdam Noord parkeert Henk de Citroën achter de supermarkt van Dirk van den Broek. Dan gaat het te voet naar de veerpont, die op zo’n tien minuten lopen ligt. De pont ligt al klaar. We moeten rennen om op tijd binnen te komen. Hijgend staan we even later op het dek. Het is inmiddels al half vier. Om vier uur begint het concert. De boot vaart gelukkig direct weg. In vijf minuten bereiken ze de overkant van het IJ, ter hoogte van het Centraal Station. Jasper Blom, saxofonist, belt. “Henk ben je er al bijna?” vraagt hij. Henk vertelt dat hij onderweg is en dat het drumstel al in het café staat. Even overwegen we een bus te nemen, maar dan besluiten we toch te gaan lopen. In stevige pas begeven we ons naar Café De Doffer.

Rode wangen
Om vijf over vier komen we hijgend, met rode wangen, het café binnen. Maarten, Jasper, en een jonge bassist met een moeilijke Slavische naam staan al klaar. De mannen schudden elkaar de hand. Henk installeert zijn drumstel. Tien minuten later is de band speelklaar. “Frappant”, denk ik, “Dat is heel wat anders dan die popbandjes met hun eindeloze gesoundcheck! Deze muzikanten weten waar het over gaat. Gewoon gaan met die banaan!”

Henk Zomer met zijn band

Jazz standards in een eigentijds jasje volgen elkaar in rap tempo op. Zoals dat bij jazz gewoon is, geven de muzikanten elkaar veel ruimte voor een solo. Henk trommelt ogenschijnlijk zonder al te veel inspanning. Af en toe is hij duidelijk de baas. Dan dwingt hij de andere musici met een roffel  een andere kant op. “Ophouden nu met dat geneuzel! Tempo”, zegt hij met zijn drumstokken. De mannen volgen zonder morren. “Hoe kan het dat jullie zo goed spelen, terwijl jullie niet eens repeteren?” vraag ik later. “Maarten en ik spelen al 23 jaar met elkaar. We weten precies van elkaar wat de ander denkt als het om muziek gaat. En we kennen allemaal de standards heel goed”, zegt Henk.
Er worden twee sets gespeeld. Het publiek klapt enthousiast als om zeven uur ’s avonds het slotakkoord klinkt. “Tjonge wat was dat goed”, zegt een man tegen Henk. “Ik drum zelf ook een beetje. Maar dit was echt bijzonder. Ik wil wel een foto met handtekening!”. Ik hoor hem ook tegen de andere bandleden zeggen dat hij een gesigneerde foto wil. Hij krijgt er geen.
“Wat een goede combinatie was dit”, zeggen alle muzikanten tegen elkaar, “We hebben heerlijk gespeeld. We moeten vaker in deze bezetting spelen.“

Lachwekkende anekdotes
De bassist en saxofonist hebben haast en snellen naar huis. Henk en Maarten hebben meer tijd nodig om hun instrumenten netjes in te pakken. De café-eigenaar heeft een maaltijd voor hen beiden geregeld. Maarten’s vriendin, zijn twee zoons en ik eten ook een hapje mee. Tijdens de maaltijd wordt nagepraat over het concert. Er worden wetenswaardigheden over muziekprojecten uitgewisseld, er wordt over vroeger gepraat en er worden lachwekkende anekdotes verteld over fans. Om negen uur ’s avonds neemt het gezelschap opgewekt afscheid van elkaar.

Grote snelheid
Ik loop met Henk via Amsterdamse winkelstraten terug naar het Centraal Station. Met het pontje varen we terug over het IJ. We halen de auto van de parkeerplaats en rijden terug naar Café De Doffer. De trommels, bekkens, kleedjes en standaards worden in de achterbak van de BX geladen.

Henk trapt het gaspedaal stevig in. Ik maan hem: “Rij niet zo hard!” “Hoezo?” zegt hij, “Ik heb dit stuk al zo vaak gereden!” Hij mindert gelukkig vaart, maar niet veel later ziet hij zijn kans weer schoon. Met grote snelheid rijden we terug naar Zwolle. Pas tegen middernacht doemt eindelijk de Peperbus op. “Het is eigenlijk van de gekke he, zo’n schnabbel?”, zegt Henk, “Nu zie je zelf ook hoe lang ik er mee bezig ben. En dat voor die paar tientjes!” Maar ik weet… Voor zo’n schnabbel verlaat  Henk het vertrouwde Zwolle maar al te graag! Dan kan hij spelen, zoals hij het het liefst wil…. Dan pas maakt hij de muziek, die – zoals hij zelf zegt – ‘ergens over gaat’. Dat is JAZZ!!!!

Geschreven door Joke van der Velde

Permanente koppeling naar dit artikel: http://www.diezerpoorter.nl/2013/01/05/een-dagje-op-stap-met-topdrummer-henk-zomer/7814/