«

»

apr 02

Bericht afdrukken

Woningen Johan van Oldenbarneveltstraat bestaan 60 jaar

60 jaar Johan van Oldenbarneveltstraat TnMijn ouders en ik verhuisden op 1 april 1954 vanuit het centrum naar de Johan van Oldenbarneveltstraat. Mijn ouders hadden erg goed nagedacht of ze wel een huis zouden kopen, want 7.000 gulden was toen erg veel geld. De woningen vielen onder de stichting De Unie, waarvan mijn vader penningmeester was.

Wat een dergelijk stichting precies inhield wist ik toen niet. Wel was het zo, dat die stichting in 1961 werd opgeheven en de woningen volledig eigendom werden van de bewoners.

De straat was onderdeel van een blok van vijf straten, die het begin waren van Dieze-Oost, dat is ontworpen door Samuel Josua van Embden en Nico Roorda van Eysinga, die later mijn zwager werd. Mijn moeder vond de plek van de nieuwe woningen niet zo leuk. Ze vond het erg ver van het stadscentrum en ik kan mij dat voorstellen, omdat de grond tussen onze straat en de marechausseekazerne aan de Meppelerstraatweg de eerste tijd onbebouwd bleef. Daardoor had je het gevoel een lege ruimte te moeten overbruggen.

De buurt was echt een voorbeeld van de babyboom. Er woonden ongeveer veertig kinderen alleen al in onze straat. Er waren grotere gezinnen met zes kinderen, maar er waren ook gezinnen met één kind. Op straat spelen was vaste prik. We haalden elkaar op om touwtje te springen, te knikkeren, of stoeprandje te spelen, afhankelijk van het seizoen. In de vakanties deden we ook veel samen.

De Johan van Oldebarneveltstraat in 2014

De Johan van Oldebarneveltstraat in 2014

In het begin waren er nog niet veel faciliteiten, maar langzamerhand kwamen er winkels op het Simon van Slingelandtplein. Dat waren winkels die in alle behoeften voorzagen. Van een fietsenmaker, schoenenwinkel, sigarenzaak, melkzaak, slagerij, groentewinkel, huishoudelijke artikelen en kruideniers van de Enkabé en de Spar. En er was ook een tandarts en een christelijke bibliotheek. De panden op het plein zien er nu anders uit, maar de kapper zit nog steeds op de plek waar de eerste kapper begon. De modewinkel verhuisde naar de Hogenkampspasage.

Er kwam openbaar onderwijs in de wijk, maar katholieke en christelijke kinderen gingen naar scholen wat verder weg. Mijn moeder bracht mij naar de kleuterschool in de Langenholterweg. Maar toen haar fiets op een goede dag een lekke band kreeg, vond ik de tijd gekomen om zelf naar school te lopen. En zo liep ik langs de Meppelerstraatweg en het einde van de Thomas à Kempisstraat, via de Middelweg en de zijstraten naar de Hofstraat. Ook liep ik wel door de, nu al lang verdwenen, Zwarte Weg en Eindstraat naar school.

Dieze-Oost in aanbouw (1954)

Dieze-Oost in aanbouw (1954)

De wijk groeide gestaag en er werden weilanden opgeofferd aan de huizenbouw. Aan de rand lag de rondweg waarover weinig verkeer raasde. Ik liep geregeld naar de overkant, waar in de weide veel bloemen bloeiden, die ik graag met een buurmeisje plukte. Mijn ouders waren natuurlijk woedend toen ze merkten dat wij de weg overstaken. Het was gevaarlijk om die weg over te steken. Dat was voorbij na de bouw van de A28. Die weg liep over een zandlichaam met veel viaducten vanaf de nieuwe IJsselbrug tot de Berkummerbrug. Bij de opening van de A28 stond dit stukje van de weg in Nederland op de eerste plaats als weg met de meeste ‘kunstwerken’ op zo’n kleine afstand. Een deel van de oude rondweg is nog te vinden achter de Ruusbroecstraat.

Na zestig jaar wordt Dieze-Oost op de schop genomen. Flats in de Geert Grootestraat worden nu gesloopt voor nieuwe gebouwen met meer comfort. Er staat nog meer sloop op het programma en andere flats werden gerenoveerd. Zelf vind ik het belangrijk dat de typische kenmerken van de gebouwen in Dieze-Oost bewaard zijn gebleven.

Permanente koppeling naar dit artikel: http://www.diezerpoorter.nl/2014/04/02/woningen-johan-van-oldenbarneveltstraat-bestaan-60-jaar/18126/