«

»

jan 09

Bericht afdrukken

Diezerpoorter in Oeganda

Marleen Keyzer TnDertig jaar is ze al werkzaam in Oeganda. Oeganda? Is dat niet het land van destijds dictator Idi Amin? Hoe komt een Diezerpoorter daar terecht? En niet voor een jaar maar voor dertig jaar?

Dat kwam, vertelt Marleen Keyzer, doordat ze als zesjarig kind in 1962 naar de tv keek en daar een film zag over Afrika. Dat maakte zo’n indruk op haar dat ze zei: “daar ga ik later wonen en werken.” En zo geschiedde.

Het was natuurlijk wel een overgang. Geboren in Dieze-Oost, in de juist afgebouwde flats aan de Meppelerstraatweg en later verhuisd naar de Hemerkenstraat. Lagere school volgde zij op de Sint Franciscusschool en daarna de HAVO op het Thomas a Kempis Lyceum. En dan: de verpleegstersopleiding in Tilburg.

Waarom Tilburg? Marleen legt uit: ”Zo ging ik wennen aan het ver van huis wonen, want dat moest ik immers doen als ik eenmaal in Afrika terecht zou komen.” Om haar hele vooropleiding te voltooien volgden nog de kinderaantekening in Utrecht, de wijkaantekening in Hengelo en natuurlijk de tropencursus van Memisa (Medische Missie Actie). Zonder dat laatste zou het werken in Afrika niet mogelijk zijn.

Toen kwam volgens Marleen het spannendst: naar welk land zou ze uitgestuurd worden? Het werd Oeganda. Een land jarenlang, uitgebuit door de dictators Idi Amin en Obote. De laatste was aan het bewind toen Marleen naar Oeganda ging en dat was eigenlijk de ergste van de twee. Marleen vervolgt: “De oorlog was er maar dat was voor mij geen reden om niet te gaan. Ik voelde mij verbonden met het land en de inwoners. Zij hadden niet alleen te lijden van de onderdrukking, maar ook van de ziekte AIDS die in alle hevigheid losbarstte.”

Marleen Keyzer met haar kinderen in Oeganda

Marleen Keyzer met haar kinderen in Oeganda

In 1986 kwam Museveni aan het bewind, die nog steeds in het zadel zit. Hij is mensgericht, hij heeft niets gestolen en wil zoveel mogelijk land winnen zonder het te vernietigen. Natuurlijk is er ook genoeg op zijn regering aan te merken, maar het land heeft geen democratische traditie. En dan is het onder die omstandigheden nog knap hoe het nu gaat. Stammen zijn er belangrijk.

Het land heeft ook al jaren te leiden onder de dreiging van het Leger van de Heer, onder leiding van Kony. Hij wordt gezocht, is gevlucht en woont waarschijnlijk ondergedoken in Kongo. Hoe ga je om met al die stammen die niet altijd goed met elkaar kunnen omgaan? Volgens Marleen is het goed om samen naar school te gaan, want dan leer je elkaar kennen in plaats van elkaar het leven zuur te maken.

Marleen ging dus aan de slag in Oeganda en maakte al gauw kennis met de vele wezen als gevolg van aids. Om deze kinderen een onderdak te bieden ging zij een huis bouwen. “Het is geen traditioneel kinderhuis”, vertelt Marleen, “maar een huis groot genoeg om kinderen in te laten leven. Ook pleegkinderen bijvoorbeeld, waarvan de ouders niet meer in staat waren zorg te verlenen. Al die kinderen krijgen in mijn huis een plek en om dit te financieren heb ik een stichting opgericht: Kulabigwo, een Oegandese naam voor weerbaar in het leven. Dat is wat we de kinderen mee willen geven: weerbaarheid. Donateurs ondersteunen ons werk en zo hebben we al 108 kinderen kunnen helpen sinds 1989. Soms hadden we wel dertig kinderen in huis. Met die kinderen is nog steeds contact en het maakt ons blij dat we toch iets hebben kunnen bijdragen aan hun welzijn.”

Marleen Keyzer

Marleen Keyzer

Hoe ervaart Marleen nu de zorg in Nederland?
Ze vertelt: “Ik ben momenteel in Nederland omdat mijn moeder ouder wordt. Ik zie wel dat er veel verandert. Zij kan nog wel een beroep doen op hulp in de huishouding, maar hoe het verder gaat weet ik niet. Wat mij opvalt is, dat we veel gewend waren, maar dat dit niet altijd voortgezet kan worden. Dat is niet altijd makkelijk. Maar misschien ook wel nodig. Ik vind dat er soms te veel gedaan wordt in ziekenhuizen waar ik me wel over verwonder. Zo moest mijn dochter een kleine ingreep ondergaan en ik stond wel verbaasd, bijvoorbeeld over de kamer waar ze in mocht bijkomen. We stuiten op de grenzen van wat we mogen. Ik vraag me wel af of we niet zijn doorgeschoten. Ik zal jullie niet de les lezen, Nederland en Oeganda zijn niet te vergelijken, maar we moeten meer bewust zijn van wat we kunnen en doen. Dat is heel moeilijk, dat besef ik heel goed. Ieder leven is uniek, hier in Nederland, maar ook het kwetsbare kind in Oeganda. Daar moet onze zorg naar toe gaan.”

Marleen is destijds weggegaan met het ideaal om kinderen in Oeganda een beter leven te geven. Bij de meeste kinderen die ze heeft opgevangen is dat gelukt. Het beste bewijs is het feit dat haar jongste dochter nu in Oeganda wordt opgevangen door één van de kinderen die zij heeft begeleid. Haar dochter kon niet mee naar Nederland, maar ze is nu in goede handen. Want haar vroegere pupil heeft een goede opleiding gevolgd, is getrouwd, heeft een gezin en een eigen huis. “Zo helpen we elkaar en dat is prachtig om dat te zien gebeuren.”

Permanente koppeling naar dit artikel: http://www.diezerpoorter.nl/2015/01/09/diezerpoorter-in-oeganda/23700/