jul 04

Vrijdagmiddagborrel op de Brink

Café Stroomberg TnHet zonnetje lacht de mensen toe en het weekend staat voor de deur. Diezerpoorters van nu en vroeger komen naar café Stroomberg aan de Brink om op het terras vrienden en bekenden te ontmoeten, of om rustig genietend met een fris biertje aan de lippen en de zon op het gezicht de week af te sluiten.

Eén van die genieters is Koen de Jong uit de Vechtstraat. “Het is prachtig hier,” lacht hij vanachter zijn dure zonnebril. “Ik heb over heel de wereld gewoond en gewerkt, maar ik kom hier al twintig jaar. En ik kom altijd weer terug,” voegt hij daar nog aan toe.

Koen woont als het ware om de hoek van het café in een appartement dat hij gekscherend een ‘aparte tent’ noemt. Maar Koen praat liefdevol over zijn buurt. “Het is hier gezellig en je vindt hier nog saamhorigheid, mensen kennen en helpen elkaar. Je leeft met elkaar. Het is een echte volksbuurt. Neem nou dit café. Het is een echt volkscafé en dat vind ik heel charmant. Hier komt Johan van Electrolux, Menno, wethouder in Hasselt en daar de makelaar. Het is hier gezellig met mensen die hier komen om even een biertje te doen en even te zeuren.” En weer klinkt zijn volle lach.

De voordelen van het wonen in de Vechtstraat schetst Koen aan de hand van een aantal voorvallen. Zo is hij een keer zijn sleutel vergeten. Aan de overkant bij de winkel van Eerenstein mag hij een lange ladder lenen. “Waar kan dat nog,” vraagt hij zich hardop af. De handen houdt hij opengedraaid voor zich en de schouders gaan iets omhoog. Waarschijnlijk bevindt zich een vragende blik achter de donkere glazen van de Rodenstock. Maar antwoord hoeft hij niet. “Vanmorgen stonden er twee gevulde plantenbakken bij mijn deur,” gaat hij verder. “Dat heeft mijn buurvrouw gedaan. Dat vindt ze gewoon leuk om te doen. Ja kijk, ik ben wel één van de jongste bewoners in het complex, dus ik help haar dan weer met het wegbrengen van de vuilnis.”

Café Stroomberg 2015-04-20

“En dan heb je de Coöp. Daar staat Casper, een jongen met allemaal ‘plakplaatjes’ die van die krantjes verkoopt. Wanneer mijn vriendin weer eens teveel boodschappen heeft gedaan, draagt hij de tassen voor haar naar boven. Hij is mijn ‘vriend’. Dan steek ik hem af en toe een euro toe. Zo gaat dat. Terwijl hij een volgende sigaret opsteekt zegt hij: “Kijk, ik ben rijk met de rijken en arm met de armen.” Zijn lach gaat dit keer over in hoesten. “Komt van het roken,” geeft Koen toe. “Ik ga niet meer stoppen, dat heeft geen zin meer. Dat had ik dan eerder moeten doen.”

Koen wijst op het papiertje boven in het pakje sigaretten. “Dat aluminium laagje wordt op het papier gestoomd. Dat is een concept dat door mij over de hele wereld is gegaan. Ik ontwikkel marketing- en verkoopplannen en ondersteun verkoopteams op het gebied van verpakking. Je moet dan niet alleen denken aan tabak, maar bijvoorbeeld ook thee. Neem nou zo’n papiertje. ”Koen pakt bedachtzaam het papieren zakje van de tafel waar een eenpersoons theezakje in heeft gezeten. “Maar niet alleen de verpakking, ook alle displays in winkels. Alles op basis van papier. En Ik werk internationaal van Las Vegas tot Dubai. De laatste jaren richt ik me steeds meer op Azië.”

Het internationale werken zorgt ervoor dat Koen vaak ’s nachts actief is. “Het is dan zowel in Azië als Amerika overdag en dus het tijdstip dat ik met bedrijven zit te mailen. Maar dan zie je ook dingen. Er gebeurt veel hier.” Aan de intonatie van zijn iets zachter wordende stem kun je horen dat het niet zo fris is wat Koen bedoelt. “Wist je dat hier heel veel mensen met nachtkijkers zijn? Die zitten ‘s nachts met hun kijker voor de ramen. Dan kunnen ze de kliklijn bellen wanneer ze iets verdachts zien. Dat is een wereld die ik niet begrijp. Daar laat ik me niet mee in.”

Er zijn weinig plekken in de wereld waar deze Diezerpoorter nog niet geweest is. Bovendien heeft het hem geen windeieren gelegd. Maar nu ligt het een beetje laag, zoals hij dat zelf zegt. Een tweede scheiding is daar debet aan. De forse alimentaties in combinatie met de recessie zorgen ervoor dat Koen pas op de plaats moet maken. “Maar ik ben loyaal,” klinkt het gemeend. Zelfverzekerd is hij ook. Van de nood maakt hij een deugd door van een jaar met een laag pitje een sabbatical te maken. Meer tijd voor de familie en meer tijd om te genieten. “Ik ben heel gelukkig zo. Wil je nog wat drinken?” Charmant gezelschap, de zon op je gezicht en een terras vol Diezerpoorters op een vrijdagmiddag. Het leven is goed.

Permanente koppeling naar dit artikel: http://www.diezerpoorter.nl/2015/07/04/vrijdagmiddagborrel-op-de-brink/25645/