«

»

sep 23

Bericht afdrukken

Romantisch groen loopt blauwtje

Stadstuin Het Verre Oosten TnIn Diezerpoort zijn de afgelopen jaren initiatieven gestart op het gebied van stadstuinen. Letterlijk van Oost naar West en van groot, zoals de Tuin van Vriendschap, tot klein, zoals de boomspiegels in de Rembrandtlaan. Deze initiatieven zijn matig geslaagd en van een ‘eetbare wijk’, ooit bedacht om bewoners gezonder te laten eten, is al helemaal geen sprake. Romantische ideeën blijken moeilijk vol te houden.

Stadstuin het Verre Oosten oogt verwilderd en heeft al een waarschuwing van de woningcorporatie ontvangen. SWZ vindt het verwilderd en verwaarloosd. Ooit ging hier een groep bewoners voortvarend aan de slag. Tijdens de feestelijke opening nemen de initiatiefnemers zelfs een prijs van GroenLinks in ontvangst, een prijs voor het beste groene initiatief van dat jaar. Niet lang daarna botsten de ideeën van verschillende leden van de kerngroep en haken de meeste buurtbewoners af.

Ryolanda, ‘Verre Oosten specialist’ van het eerste uur, trekt de kar en duwt de kruiwagen bijna in haar eentje. Aan het hekje rond de tuin hangt een schaar met een instructie hoe te oogsten. Er groeit meer dan Ryolanda op kan en ze heeft dringend betrokken vrijwilligers nodig. Wanneer buurtbewoner spontaan iets eetbaars plukken uit de Tuin van Vriendschap is dat geen goede zet. De plukker krijgt een boze Sonja Visser, oprichtster van de tuin, op zijn dak. Wat ooit als eetbare tuin voor Diezerpoorters begon, is nu een gesubsidieerd stukje grond voor een select gezelschap. Zelfs ex-vrijwilligers zijn niet meer welkom, er wordt met politie gedreigd. Hoezo verbinding in de wijk?

Tuin van Vriendschap aan de Ruusbroecstraat

Tuin van Vriendschap aan de Ruusbroecstraat

De boomspiegels aan de Rembrandtlaan ogen met name aan de kant van de flats en bij de winkels net zo ranzig als altijd. Gemeentelijk groenonderhoud is ver te zoeken. Net als de plantjes die hier zo enthousiast uitgedeeld zijn. Deze zijn onder gras en onkruid verdwenen. Welke flatbewoner van de velen voelt zich verantwoordelijk voor de boomspiegel? Niet één. Welke student in de verhuurde kamers boven de winkels? Niet één. Richting de snelweg gaat het beter. Hier en daar ogen de minituintjes aantrekkelijk en hebben bewoners duidelijk tijd en zelfs extra aanplant over voor het onderhoud.

Verwaarloosde boomspiegel aan de Rembrandtlaan

Verwaarloosde boomspiegel aan de Rembrandtlaan

Hoe komt het toch dat deze romantische ideeën niet doorzetten? Rachelle Eerhart van Groen Dichterbij legt uit dat een initiatief opstarten vrij makkelijk is, maar gaande houden een stuk lastiger. “Daar zijn brede schouders voor nodig.” (Bron: Natuurkaravaan) Irini Salverda van Alterra van de universiteit Wageningen vult aan dat er meer bij komt kijken: “Zoals sociale en communicatieve vaardigheden, kennis van het proces, weten hoe de hazen lopen.” (Bron: Natuurkaravaan). Daar komt bij dat de kosten vaak niet zichtbaar zijn. Op sommige plekken wordt gewerkt met een intermediair die het initiatief van de grond trekt. Dat kost geld, maar de proceskosten worden wel zichtbaar.”

Stadstuin Het Verre Oosten achter de flats van de Pieter Steijnstraat

Stadstuin Het Verre Oosten achter de flats van de Pieter Steijnstraat

Caroline Zeevat is zo’n intermediair.  Als kind van 4 jaar had ze al een moestuin en die passie is altijd gebleven. Ingehuurd door een woningcorporatie werkt ze nu als stadslandbouwer tussen flats. Daar zijn sinds de zomer van 2011 moestuinen te vinden. “Allochtone vrouwen, oude volkstuinders, er zijn veel mensen in de wijk die iets hebben met een moestuin. Ik laat het ook allemaal zo snel mogelijk aan hen zelf over. Je moet goed kijken wat bewoners willen, zelf verschillende brillen kunnen opzetten. Ze zeggen wel eens dat ze het zonder mij niet zouden kunnen, maar volgens mij kunnen ze het prima zelf. Het heeft met zelfvertrouwen te maken denk ik. Het is daarom jammer dat dit soort projecten steeds minder tot de kerntaken van een corporatie worden gerekend.” (Bron: Natuurkaravaan).

Er mislukken best wat initiatieven, doordat mensen onderweg vastlopen. Het lukt dan niet om verbindingen te leggen met bijvoorbeeld medebewoners, maar ook met de gemeente of andere partijen. Daarnaast staan nog lang niet alle ambtenaren echt open voor burgerinitiatieven.  In onze wijk is het gemeentelijke bestuur niet verder gekomen dan het uitdelen van een zak met geld. “Leuk project, red je ermee.” De woningcorporatie komt in onze wijk niet verder niet verder dan controleren en berispen. Ook hier geen verbinding.

Stadstuin Het Verre Oosten 2015-09-10-03

Openbaar groen is een sluitpost van de gemeentebegroting. De gemeentekas wordt nu meer dan ooit opgezadeld met bezuinigingen vanuit Den Haag. Waar bewoners zelf actie ondernemen wordt dit door het stadsbestuur toegejuicht en vervolgens maar al te graag los gelaten. Met als gevolg dat je als burger inderdaad hele brede schouders moet hebben en bijzonder stevig in je schoenen moet staan. Je moet zelfs het eeuwige leven hebben.

Geen realistisch verhaal dus. Met een klein beetje ondersteuning vanuit corporaties en gemeente zou dit echter een succesverhaal kunnen worden.

Permanente koppeling naar dit artikel: http://www.diezerpoorter.nl/2015/09/23/romantisch-groen-loopt-blauwtje/26350/

8 reacties

Naar het reactie formulier

  1. Het Dieze Collectief

    Het is jammer dat deze initiatieven niet slagen, want het zou toch heel mooi zijn als we allemaal wat duurzamer kunnen leven.
    1 reden, zou kunnen zijn, niet genoeg doeners met verstand van zaken? m.n. op gebied van verenigingen en organisatie.

    Mensen, klop eens aan bij Het Dieze Collectief, wij helpen graag.

    1. ryolanda woudstra

      Tot mijn grote verbazing stond er een groot artikel over de groeninitiatieven in de wijk. Hierin werd onze stads -en buurttuin “Het Verre Oosten” o.a. ook genoemd. Heel fijn dat we aandacht krijgen van wijkkrant “De Diezerpoorter”, maar jammer dat jullie niet hebben geïnformeerd naar de huidige stand van zaken.

      Ik heb gehoord dat er een medewerker is geweest van de Diezerpoorter van één van onze medewerkers. Zoals aan mij vermeldde was er “een dame van het krantje” geweest die een foto had gemaakt en opgemerkt had dat het er nogal verwilderd uitzag. Hij heeft daarop gereageerd met de mededeling dat er door vakantie en ziekte wat achterstand was ontstaan, maar dat ik er zo aan zou komen, dan kon zij het mijzelf vragen.

      Echter, dat was de dame niet van plan. Ze heeft nog wel wat zaden geplukt uit onze tuin en is er toen weer vandoor gegaan. Ik heb haar tenminste niet gesproken of gezien.

      Het klopt dat er wat achterstand was door vakantie en ziekte. En natuurlijk ook door de overvloedig vallende regen. We zijn niet bang voor een beetje regen, integendeel, regen is goed voor de tuin en het is goed plantjes planten bij regen maar zoveel tegelijk was zelfs ons te gek. Maar het gras vindt het heerlijk, het groeit zo hard dat andere planten er niet tegenop kunnen. En zo was dat hier ook het geval.

      Maar verwilderd, dat is toch wel weer heel wat anders. De achterstand is grotendeels weer ingehaald in elk geval, en dat was 3 dagen na het bezoek van de “Diezerpoorter”. Er zijn zoveel momenten geweest deze zomer waar iets positiefs over te zeggen valt. Maar dan was er geen dame van de krant om dat te beschrijven. Samen met een aantal bewoners is er gezaaid, gewied en ook geoogst. Het fruitbomen gedeelte is voorzien van een pad met houtsnippers, er zijn zitplekjes bij gekomen en nieuwe struikjes. We zijn nog niet helemaal klaar met de aanleg, maar het begint er toch aardig op te lijken.

      Inderdaad hebben we het na de eerste strubbelingen en gebrek aan medewerkers af en toe moeilijk gehad.Ik heb het lang vooral in mn eentje gedaan na de eerste aanleg en dat was zwaar. Eerlijk is eerlijk. Er was niet veel tijd meer over om contact met derden te hebben, alle tijd werd opgeslokt door de tuin zelf. Logisch, als je de grootte van het stuk grond bekijkt en als je bedenkt dat het hiervoor een grasveld was, waar naast prachtig mooie grassoorten (waarvan we de mooiste nog steeds terug kunnen vinden in de tuin) groeide er ook veel kweek dat jarenlang vrij spel heeft gehad.

      Niet eenvoudig om dat te bedwingen en te reguleren zonder het bodemleven al te veel te verstoren door bv. te spitten. Het meeste is handwerk, we hebben maar 1 machine en dat is een bosmaaier. die gebruiken we om de zoveel tijd. Wanneer het regent kun je hem niet gebruiken. En regen hebben we veel gehad. En de vakantie; ik vond dat ik met vakantie mocht na zo lange tijd intensief in de tuin gewerkt te hebben.

      Tussen de laatste keer dat ik medewerkers van de krant heb gesproken ligt nogal wat tijd. Intussen is er veel veranderd. De waarschuwing van SWZ was er inderdaad maar dat was in het voorjaar. Dat betrof met name de opslag van pas verworven materialen die in het voorjaar ruimschoots aangeboden kregen en niet allemaal zo snel konden bergen en verplaatsen. Daarop zijn er goede gesprekken geweest met SWZ en alles is pais en vree. Onlangs is SWZ met een aantal studenten langs geweest om te tonen welke bewonersinitiatieven er zijn en vragen te stellen die relevant zijn voor hun opleiding.. Heel leuk allemaal eerlijk gezegd en ik zie dit als een bevestiging dat we met elkaar in goede verstandhouding de buurt kunnen versterken.

      Ook zijn er een aantal vaste medewerkers bij gekomen die op hun eigen tijden hun handen uit de mouwen steken. Uit deze wijk inderdaad en ook zijn er een aantal mensen die niet zo van het tuinieren zijn maar wel op allerlei manieren hun bijdrage leveren, en dus net zo waardevol als medetuiniers. Ook is er goed contact met het “Diezer-collectief”. Over en weer is er sprake van medewerking.

      Dus is het jammer als er dan een stukje in de krant komt waarbij wel de geschiedenis maar niet de huidige situatie wordt vermeld. De verslaggeving is dus niet up to date te noemen. Dat is wel een beetje jammer, Als de dame van de krant iets langer had gewacht had ik haar bij kunnen praten. Het Verre Oosten is geen zieltogende tuin maar een springlevend gegeven met nog leuke activiteiten die in het verschiet liggen. Zoals in de derde week van oktober. Wat, dat dat is nog even een verrassing. Maar noteer het vast in uw agenda.

      Natuurlijk zijn we altijd op zoek naar enthousiaste vrijwilligers die mee willen doen en denken. Deze kunnen zich aanmelden op tel. nr. 06- 30597523. Op maadag en vrijdag hebben we vaste meewerkdagen.Ook zoeken we nog naar creatievelingen die goed zijn met hout. We willen graag wat meer houten zitjes op het terras en ook in de rest van de tuin wat bankjes neerzetten. Het meeste hout wat we hebben is pallethout. Lijkt het je wat, meld je dan aan op boven genoemd nummer.

      We zijn ook nog op zoek naar iemand voor de PR. ,het maken van een nieuwsbrief , flyers voor activiteiten en voor het onderhouden van contacten naar buiten toe. Ook mensen die een dagbesteding zoeken kunnen bij ons terecht.

      Tot besluit het vriendelijke verzoek aan de Diezerpoorter om hun verslagen up to date te houden, dat doet ons meer recht dan te worden beschreven als een nagenoeg stukgelopen project waar de romantiek ver te zoeken is.

      Namens “Het Verre Oosten”,

      Ryolanda Woudstra

  2. Buurvrouw

    Goed bezig Ryolanda! We komen je helpen en het wordt weer tijd voor kampvuur en warme chocomel en muziek!

    1. Reiné

    2. Reiné

      Het lukte niet erg met de link naar wikipedia. Nog een poging:

  3. ryolanda woudstra

    dank buurvrouw voor je hulp, fijn om te horen:) Daqnk ook aan meneer Reiné, die blijkbaar spreekt vanuit de wetenschap wat er allemaal bij komt kijken. Ik heb mijn telefoonnummer ook achtergelaten bij de mensen die wel aanwezig waren in het kantoor waar de diezerpoorter ook zetelt met het verzoek om me te bellen. Ik ben er afgelopen week twee x geweest om mensen te spreken maar in beide gevallen waren er geen mensen van de diezerpoorter aanwezig binnen de door hen opengestelde tijden. Ook wacht ik nog steeds op dat telefoontje. Maar dat kan nog komen..ik hoop het in ieder geval wel.

Reacties zijn uitgeschakeld.