14 april 1945, een dag om nooit te vergeten

Bevrijding van Zwolle TnAchtenzestig jaar geleden, op 14 april 1945, werd Zwolle bevrijd. De zevende Canadese brigade was in staat de Duitse troepenmacht uit de Overijsselse hoofdstad te verjagen en de Zwollenaren te bevrijden. Onze verslaggeefster Gré verteld hoe zij de Zwolse bevrijding als twaalfjarige heeft beleefd.

Op die gedenkwaardige dag werd ik “s ochtends wakker in de bierkelder van ons buurtcafé in de binnenstad. Deze ruimte was door mijn vader tot slaapkamer gemaakt. Er werd gezegd dat bij een eventueel bombardement de kelder de veiligste plaats in huis zou zijn. Ik dacht daar anders over, maar als twaalfjarige deed je wat je gezegd werd dus berustte ik erin.

Mijn vader en ik waren alleen thuis. Mijn moeder was opgenomen in het ziekenhuis en mijn zus was ondergebracht bij familie in Dedemsvaart. Die morgen zag ik dat het kelderluik open stond, dat betekende dat mijn vader al was opgestaan. Tijdens ons sobere ontbijt vertelde hij mij dat ik die dag binnen moest blijven. Ik vroeg “waarom”? Zonder nadere uitleg zei hij “omdat dat beter voor je is””. Ik begreep er niets van. Soms had ik tijdens gesprekken wel eens de woorden “beschietingen “ en “straatgevechten “opgevangen. Ik voelde dat er een zekere spanning heerste en ik was bang. Halverwege de ochtend meldde mijn vader – hij was vrijwillige brandweerman – dat hij moest aantreden voor een brand aan de Eekwal. “En ik dan “ vroeg ik. “Jij blijft binnen en doet voor niemand de deur open “. Ik smeekte hem bij mij te blijven, maar hij ging.
IK WAS ALLEEN!

Wat ik verder die morgen heb gedaan herinner ik mij niet, maar ik geloof dat ik in mijn verdere leven nooit meer zo bang ben geweest als toen. Ik schrok me dan ook wezenloos toen er plotseling hard op de buitendeur werd gebonsd. Ik rende naar boven waar ik, zonder gezien te worden, kon kijken wie er voor de deur stond. Het was de buurvrouw. Ze riep mijn naam en gilde “De Canadezen zijn er, kom mee “. Ik twijfelde maar zag alleen maar vrolijke mensen op straat. Ik lapte het verbod van mijn vader aan mijn laars en ging naar buiten. We holden naar de Grote Markt en wat ik daar zag was onvergetelijk. Het plein stond vol met legerwagens en tanks. Van alle kanten kwamen mensen aangelopen. Ze juichten!!! Ze huilden en lachten tegelijk!!! Ze zongen en dansten en omhelsden elkaar en de soldaten!!! Van sommige huizen wapperde het rood-wit-blauw!!!

Bevrijding Zwolle 14 april 1945

Plotseling werd ik opgetild en op zo’n grote tank getild, samen met nog anderen. We gingen rijden! In een soort triomftocht reden we via de Melkmarkt naar het Rodetorenplein. De mensen langs de kant klapten in hun handen alsof wij de bevrijders waren. Op het plein voor de kelderdeur van het Hopmanshuis een soort keukentje opgericht. We kregen chocola en grote witte boterhammen met jam of gebakken eieren en ook grote blikken met biscuits. Je kon zien dat de soldaten plezier hadden in ons enthousiasme.
Het feest bleef maar doorgaan en ‘s avonds kroop ik moe, niet meer bang maar ook wel een beetje misselijk van het vele eten, weer in mijn eigen lekkere bedje!

Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.diezerpoorter.nl/2013/04/14/14-april-1945-een-dag-om-nooit-te-vergeten/10066/